YazıYorum

Bu gece ilk defa bilgisayarimi okulda biraktim.
Bu gece ilk defa Gizem cep telefonu kapali uyuyor.

Bizler nasil bir cagda yasiyoruz ki boyle iletisimin bile tam olarak kopmasini basaramiyoruz.
Az once ogrendim bu bolgede acik kalan son internet cafede emailimi okuyabildigim icin.
Jean Monnet aciklanmis ve Gizem on elemeyi gecememis.
Bu O' nun icin bir hayal kirikligi, bir yenilgi.
Hayatta hic bir isteginin gerceklesmediginden mi yakiniyorsunuz siz de?
Oya daha TOEFL sonucu geldiginde kabul etmisti ve ben zorlamsam bu basvuru surecine bile girmeyecekti.
Oysalar surup gidebilir, buradan TOEFL su gelseydi su olurdu, su olsa bu olurdulari tartismayacagim.
Sadece farkettigim birsey var.
Su yasam, hayat aslinda bir kaybetme dunyasi.
Cunku hayat acimasizliklar uzerine kurulu, hayat bir savas sadece kaybedenlerin basrolu oynadigi.
Neden mi?
Milyonlarca, milyarlarca spermin arasindan sadece bir tanesi istatistik biliminin sinirlarini zorlayarak seni, beni, bizi meydana getiriyor. Tanriya inanirsin ya da inanmazsin bilmiyorum ama mucizevi, gercek ustu bir sekilde gerceklesiyor bu.
Anlatmasi zor, kabul ettirmesi daha da zor ama hic kimse farkinda degil bu dunyaya gelisimizin tek kazandigimiz dava olarak kaldiginin.
Evet, kimse veremiyor ben neden dunyaya geldim sorusunun cevabini. Istedigim ve ancak yasamim boyunca devamli kaybederek dengeleyebilecegim kadar buyuk bir zafer kazanarak gozlerimi actim bu dunyaya ve iste kaybediyorum durmadan.
insanoglu once medeniyetler kurdu, daha sonra tek tek yakip yikti, cesitli arayislara girdi, sadece fiziksel degil beyinsel olarak da evrimler gecirdi, halen de geciriyor ama yenilgiye bir cozum bulamadi, bulamayacak. En somut ornegi, parayi buldu insanlar ve tum yenilgileri bu elinin kiri ile tatmin etti. kazandi, evet ama sadece para idi kazandigi, bu oyunda kaybeden tek taraf yine kendisi idi, zavalli bizler idik.
Hastaliklar cikti sonra, kanser her tarafimizi sardi. Cagin hastaligi stres cikti. Bilmem farkinda misiniz, bitkiler de strese giriyor. Cunku onlar da bizim gibi birer canli ve arilarin dollenmesi uzerine benzer bir sekilde uruyorlar, yeni canlilari dunyaya getiriyorlar. Kaybedecegiz, Gizem... Bizler kaybetmeye mahkumuz bu hayatta. Hayal kirikliklari bir nefes alip veris kadar normal aslinda. Ama bilmiyorum ve inaniyorum baska bir hayatin varligina, bambaska bir hayata. Belki kiyamet gununden sonra, belki de yarin ama orada herkes esit ve orada herkes kazanan. Tum kaybeden can bulamayanlar, yani bizim gibi hayata merhaba diyememisler ve bizler, tum yasamimizi kaybederek gecirenler bulusacagiz o oteki dunyada ve iste kaybedenlerin kazanacagi gunler ancak o zaman gelecek. Ister miyim o gunlere hemen kavusmayi? Bilmiyorum. Ben galiba bir sure daha bu dunyada aci cekip kaybetmek istiyorum, bir seylere inanmak, bunu mumkun oldugunca, elimden geldikce para gibi somut ve basit araclar ile gerceklestirmemek istiyorum.
Seninle olmak istiyorum Gizem, kaybeden ama aski bulmus sansli bir azinliktan olmak istiyorum. Umudumu her gecen lanet gunun ardindan tekrar tekrar yesertmek istiyorum. Elimde yanan zayif titrek bir mum ile yagmurda ruzgara karsi meydan okumak, gurul gurul akan selalenin icinden gecerek arkasindaki sakli karanlik magaraya dalmak istiyorum. Kaybetmek istiyorum Gizem, her defasinda daha fazla, daha cok aci cekerek, yenilgilerimden dersler alip tekrar ayni hatalari daha derinden gerceklestirmek istiyorum.
Karanlik bir dunya burasi, siyah giyiniyor bizim insanlarimiz. ben de severim siyahi aslinda ama kayiplarim ile, acilarim ile daha kara olmak benim niyetim esasinda. Karanligin icinde kaybolmak, gecenin karanliginda gozlerinde parildamak istiyorum. Gokyuzundeki yildizlarin bu kara gecelerde yeryuzune yakin uctuklarini biliyorum. Iste o yuzden ben geceleri uyuyamam, uzerimdeki kara gomlegi yirtip atarak firlarim kimsesiz kaldirimlara, perdelerin arkasinda kucuk harfli ruyalar gorulurken ben gokyuzunde buyuk cumleler kurarim. Ciplak gogsumu korkmadan gererim gokyuzunun sonsuzlugundan vazgecip, intihar eden, yolunu kaybetmis bir kuyruklu yildizi yakalamaya calisirim. Iste ben sabahlari bu yuzden, bu kaybettigim kara gecelerim yuzunden yatagimdan kalkamam, vazgecemem sarildigim yastigimdan, uyku kokan o pijamalarimdan.
Boyle buyuk harfli cumleler kurarim, perdeleri sonuna kadar acik, isik sacan pencerelerimden. Iste bir kaybeden, buyuk bir kaybeden olarak ben de boyle tatmin ederim kendimi. Su an kulagimda yankilanan muzik, Mono bana bu satirlari yazarken eslik ediyor, senin mailini okuduktan sonra daldigim dusunceler bu kelimeleri ve bu hikayeyi ortaya atiyor, pili bitmekte olan ipodum ve bilgsayarimin bozuk olmasi neden ile bir sure sarj edemeyecek olusum, ucu biten kursun kalemim ve sayfalari giderek tukenen bu mavi Nemo' lu cok sevdigim balik anisi defterim, kramplar giren sag bilegim... Kaybedislerim...
Bugun bilgisayarim olmadigi icin evde bir seyler yazip cizdim, bu satirlari degil, kaybedenleri hic degil. Daha renkli, eglenceli, kedili seyler, bizden seyler ile alladim pulladim, zarfin icine yarin postlamak uzere ozenle yerlestirdikten sonra farkettim saatin oldukca gec oldugunu. Aksamuzerinden beri aralikli olarak yokladigim cep telefonunun hala kapali olmasi, ev telefonun ise cevap vermiyor olusu beni meraklandirdi. Acabalar siraladin, basina kotu birsey mi geldiler izledi.... CNN buyuk Istanbul depremini duyurmuyordu cok sukur ama acaba Gizem aksamki toplantidan sonra kacirildi mi? ya bir kaza olduysa, yoksa hayir Leo' nun mu basina birsey geldi. Hayir, kapkaccilardir taksimdeki, cantasini alip kactilar. Cep telefonu paralar gitti Gizem' de poliste gibi gibiler surup gitti. En sonunda acaba festivale son dakika filmine mi gitti ile noktalarken Jean Monnet' in aciklanmis olacagi, senin guzel adinin o listede yer almayacagi ve telefonunu kapayarak sessizliklere karisacagini tahmin edemedim.
Burkino Fasolu on bilgisayardan sadece ikisinin ite kaka calistigi bu internet cafeyi kapanmadan yakaladigim ve emailimi acabildigim icin sansliydim belki de. Ama hayir, kaybettigim birsey olmali. Az sonra sadece 15 dakika icin beni soymaya kalkan kasiyer yamyam hatirlatti bu gercegi tum acimasizligi ile iste.
Bu gece, sen kendinle uykulara daldin ben ise bu sayfalar ile yine karsina cikmak. Hayat bir kaybedilis olabilir ki butun bu yazip cizdiklerimden sonra buna fazlasiyla inanmaktayim. Ama hayat, A-B noktasi arasindaki zaman diliminde, yani bizler nefes alip verirken gecen bu surede, yasamimiz biz neye inaniyorsak oyle bence. Kaybederken kazaniyoruz bizler. Ben bir gece vakti kendi basimda dolanirken, kalbimde buluyorum seni yolunu kaybetmis bir sekilde. Ben kalbimden yansimalarin ile yolumuzu aydinlatiyorum o kapkaranlik gecelerde. Hissettigim duygular, paylastikca katlananlar, kanatlanip ozgurluklerine kavusanlar, bir kaybedis ise butun bunlar varsin olsun ben kaybetmeye raziyim, daha fazlasina da. Ipodum artik kapanma sinyalleri verse de, Mono tam 13 dakikalik  The Flames Beyond the Cold Mountain' in son 3 dakikasini calmaya devam etmekte. Tam bitti denilirken, muzigi ile ben yine alip goturebilen bir sarki iste. Tam kaybetti denilirken ayaga kalkip buyuk bir yumruk ativeren yasli boksor gibi, hani artik gelmez yatalim biz denildiginde elektriklerin gelmesi ve titrek isigi ile odayi aydinlatan mumun yuzundeki gulumsemenin sonmesi gibi...
Kazananlar ve kaybedenler, dhasi kendisini boyle tanimlayanlar arasindaki mucadele surup gidiyor. Ilk asamayi gecenler bir sonrakini bekleyerek kendilerini hazirliyorlar ve aslinda buyuk kayiplarin onlari bekledigini unutuveriyorlar. Iki dakika sonra yeni bir gune merhaba diyecek olan ben ise, yeni ucumu yerlestirdigim kalemim ile bu onuc sayfalik yazimi noktaliyorum ve kaybediyorum kendimi yine her gece yaptigim gibi sende, bizde bu gizem' li hayatimda...

(ethem)
11 nisan 2007
23:59