YazıYorum: Sevgili Günlük

mevsimler

Tue, 02 Sep 2008 21:25:55 GMT

gelip gecen mevsimler. artik burada yazmadigim icin uzun suredir girip bakmamisim bile.

yazmam gereken koca bir tez varken burada oyalanmamaliyim belki de.

yine de merak ediyorum acaba delinin gunlugune tiklayip halen okuyanlar var mi diye...

Rüya yağmuru

Tue, 10 Jul 2007 12:04:05 GMT

Pencereye karşı uyudum yıllarca. Göremesem de yıldızları yağmurun turuncu panjurlarda çıkardığı tıkırtılarla kapandı gözlerim hep.

Daha sonra pencere başımı koyduğum yastığın arkasında idi. Yıldızları göremiyordum yine, içeri sokak lambasının sarı soluk ışığı sızıyordu bir davetsiz misafir gibi.

Başka pencereler gelip gitti, bazısı perdesiz bazısı ise çatıdaydı.

Bir süredir penceresiz bir odadayım.

Ama odanın hemen arkasındaki yarı açık banyonun tüm arkasını kaplayan pencerelerden giriyor yıldızlar ve yeni doğan ay yatağıma.

İşte şimdi pencerenin çerçevelerine ve metal levha kaplı duvarlara çarparak aynı çocukluğumun seslerini bana taşıyor yağan yaz yağmuru.

Rüyalarım sanki gerçek oluyor...

(ethem)

en uzun gün

Thu, 21 Jun 2007 21:13:22 GMT

en uzun gün bugün.

pek de anlamı yok sanki gizem'li olmayınca günüm.

biran çnce takvimdeki yeni yaprağa geçmek istiyorum.

günlerin kısalmasını ve gecelerin uzamasını istiyorum.

ne gece ne gündüz farketmez demeyin lütfen,

anlayamazsınız gizem'li gecelerimin değerini benim.

biliyorum çok yakında gizem'li olacak gecelerim gündüzlerim.

önümde karalamalarım,

kulağımda the national'ım

bir günün daha bitmesini bekliyorum...

pullar

Thu, 12 Apr 2007 08:36:00 GMT

Bu gece ilk defa bilgisayarimi okulda biraktim.
Bu gece ilk defa Gizem cep telefonu kapali uyuyor.

Bizler nasil bir cagda yasiyoruz ki boyle iletisimin bile tam olarak kopmasini basaramiyoruz.
Az once ogrendim bu bolgede acik kalan son internet cafede emailimi okuyabildigim icin.
Jean Monnet aciklanmis ve Gizem on elemeyi gecememis.
Bu O' nun icin bir hayal kirikligi, bir yenilgi.
Hayatta hic bir isteginin gerceklesmediginden mi yakiniyorsunuz siz de?
Oya daha TOEFL sonucu geldiginde kabul etmisti ve ben zorlamsam bu basvuru surecine bile girmeyecekti.
Oysalar surup gidebilir, buradan TOEFL su gelseydi su olurdu, su olsa bu olurdulari tartismayacagim.
Sadece farkettigim birsey var.
Su yasam, hayat aslinda bir kaybetme dunyasi.
Cunku hayat acimasizliklar uzerine kurulu, hayat bir savas sadece kaybedenlerin basrolu oynadigi.
Neden mi?
Milyonlarca, milyarlarca spermin arasindan sadece bir tanesi istatistik biliminin sinirlarini zorlayarak seni, beni, bizi meydana getiriyor. Tanriya inanirsin ya da inanmazsin bilmiyorum ama mucizevi, gercek ustu bir sekilde gerceklesiyor bu.
Anlatmasi zor, kabul ettirmesi daha da zor ama hic kimse farkinda degil bu dunyaya gelisimizin tek kazandigimiz dava olarak kaldiginin.
Evet, kimse veremiyor ben neden dunyaya geldim sorusunun cevabini. Istedigim ve ancak yasamim boyunca devamli kaybederek dengeleyebilecegim kadar buyuk bir zafer kazanarak gozlerimi actim bu dunyaya ve iste kaybediyorum durmadan.
insanoglu once medeniyetler kurdu, daha sonra tek tek yakip yikti, cesitli arayislara girdi, sadece fiziksel degil beyinsel olarak da evrimler gecirdi, halen de geciriyor ama yenilgiye bir cozum bulamadi, bulamayacak. En somut ornegi, parayi buldu insanlar ve tum yenilgileri bu elinin kiri ile tatmin etti. kazandi, evet ama sadece para idi kazandigi, bu oyunda kaybeden tek taraf yine kendisi idi, zavalli bizler idik.
Hastaliklar cikti sonra, kanser her tarafimizi sardi. Cagin hastaligi stres cikti. Bilmem farkinda misiniz, bitkiler de strese giriyor. Cunku onlar da bizim gibi birer canli ve arilarin dollenmesi uzerine benzer bir sekilde uruyorlar, yeni canlilari dunyaya getiriyorlar. Kaybedecegiz, Gizem... Bizler kaybetmeye mahkumuz bu hayatta. Hayal kirikliklari bir nefes alip veris kadar normal aslinda. Ama bilmiyorum ve inaniyorum baska bir hayatin varligina, bambaska bir hayata. Belki kiyamet gununden sonra, belki de yarin ama orada herkes esit ve orada herkes kazanan. Tum kaybeden can bulamayanlar, yani bizim gibi hayata merhaba diyememisler ve bizler, tum yasamimizi kaybederek gecirenler bulusacagiz o oteki dunyada ve iste kaybedenlerin kazanacagi gunler ancak o zaman gelecek. Ister miyim o gunlere hemen kavusmayi? Bilmiyorum. Ben galiba bir sure daha bu dunyada aci cekip kaybetmek istiyorum, bir seylere inanmak, bunu mumkun oldugunca, elimden geldikce para gibi somut ve basit araclar ile gerceklestirmemek istiyorum.
Seninle olmak istiyorum Gizem, kaybeden ama aski bulmus sansli bir azinliktan olmak istiyorum. Umudumu her gecen lanet gunun ardindan tekrar tekrar yesertmek istiyorum. Elimde yanan zayif titrek bir mum ile yagmurda ruzgara karsi meydan okumak, gurul gurul akan selalenin icinden gecerek arkasindaki sakli karanlik magaraya dalmak istiyorum. Kaybetmek istiyorum Gizem, her defasinda daha fazla, daha cok aci cekerek, yenilgilerimden dersler alip tekrar ayni hatalari daha derinden gerceklestirmek istiyorum.
Karanlik bir dunya burasi, siyah giyiniyor bizim insanlarimiz. ben de severim siyahi aslinda ama kayiplarim ile, acilarim ile daha kara olmak benim niyetim esasinda. Karanligin icinde kaybolmak, gecenin karanliginda gozlerinde parildamak istiyorum. Gokyuzundeki yildizlarin bu kara gecelerde yeryuzune yakin uctuklarini biliyorum. Iste o yuzden ben geceleri uyuyamam, uzerimdeki kara gomlegi yirtip atarak firlarim kimsesiz kaldirimlara, perdelerin arkasinda kucuk harfli ruyalar gorulurken ben gokyuzunde buyuk cumleler kurarim. Ciplak gogsumu korkmadan gererim gokyuzunun sonsuzlugundan vazgecip, intihar eden, yolunu kaybetmis bir kuyruklu yildizi yakalamaya calisirim. Iste ben sabahlari bu yuzden, bu kaybettigim kara gecelerim yuzunden yatagimdan kalkamam, vazgecemem sarildigim yastigimdan, uyku kokan o pijamalarimdan.
Boyle buyuk harfli cumleler kurarim, perdeleri sonuna kadar acik, isik sacan pencerelerimden. Iste bir kaybeden, buyuk bir kaybeden olarak ben de boyle tatmin ederim kendimi. Su an kulagimda yankilanan muzik, Mono bana bu satirlari yazarken eslik ediyor, senin mailini okuduktan sonra daldigim dusunceler bu kelimeleri ve bu hikayeyi ortaya atiyor, pili bitmekte olan ipodum ve bilgsayarimin bozuk olmasi neden ile bir sure sarj edemeyecek olusum, ucu biten kursun kalemim ve sayfalari giderek tukenen bu mavi Nemo' lu cok sevdigim balik anisi defterim, kramplar giren sag bilegim... Kaybedislerim...
Bugun bilgisayarim olmadigi icin evde bir seyler yazip cizdim, bu satirlari degil, kaybedenleri hic degil. Daha renkli, eglenceli, kedili seyler, bizden seyler ile alladim pulladim, zarfin icine yarin postlamak uzere ozenle yerlestirdikten sonra farkettim saatin oldukca gec oldugunu. Aksamuzerinden beri aralikli olarak yokladigim cep telefonunun hala kapali olmasi, ev telefonun ise cevap vermiyor olusu beni meraklandirdi. Acabalar siraladin, basina kotu birsey mi geldiler izledi.... CNN buyuk Istanbul depremini duyurmuyordu cok sukur ama acaba Gizem aksamki toplantidan sonra kacirildi mi? ya bir kaza olduysa, yoksa hayir Leo' nun mu basina birsey geldi. Hayir, kapkaccilardir taksimdeki, cantasini alip kactilar. Cep telefonu paralar gitti Gizem' de poliste gibi gibiler surup gitti. En sonunda acaba festivale son dakika filmine mi gitti ile noktalarken Jean Monnet' in aciklanmis olacagi, senin guzel adinin o listede yer almayacagi ve telefonunu kapayarak sessizliklere karisacagini tahmin edemedim.
Burkino Fasolu on bilgisayardan sadece ikisinin ite kaka calistigi bu internet cafeyi kapanmadan yakaladigim ve emailimi acabildigim icin sansliydim belki de. Ama hayir, kaybettigim birsey olmali. Az sonra sadece 15 dakika icin beni soymaya kalkan kasiyer yamyam hatirlatti bu gercegi tum acimasizligi ile iste.
Bu gece, sen kendinle uykulara daldin ben ise bu sayfalar ile yine karsina cikmak. Hayat bir kaybedilis olabilir ki butun bu yazip cizdiklerimden sonra buna fazlasiyla inanmaktayim. Ama hayat, A-B noktasi arasindaki zaman diliminde, yani bizler nefes alip verirken gecen bu surede, yasamimiz biz neye inaniyorsak oyle bence. Kaybederken kazaniyoruz bizler. Ben bir gece vakti kendi basimda dolanirken, kalbimde buluyorum seni yolunu kaybetmis bir sekilde. Ben kalbimden yansimalarin ile yolumuzu aydinlatiyorum o kapkaranlik gecelerde. Hissettigim duygular, paylastikca katlananlar, kanatlanip ozgurluklerine kavusanlar, bir kaybedis ise butun bunlar varsin olsun ben kaybetmeye raziyim, daha fazlasina da. Ipodum artik kapanma sinyalleri verse de, Mono tam 13 dakikalik The Flames Beyond the Cold Mountain' in son 3 dakikasini calmaya devam etmekte. Tam bitti denilirken, muzigi ile ben yine alip goturebilen bir sarki iste. Tam kaybetti denilirken ayaga kalkip buyuk bir yumruk ativeren yasli boksor gibi, hani artik gelmez yatalim biz denildiginde elektriklerin gelmesi ve titrek isigi ile odayi aydinlatan mumun yuzundeki gulumsemenin sonmesi gibi...
Kazananlar ve kaybedenler, dhasi kendisini boyle tanimlayanlar arasindaki mucadele surup gidiyor. Ilk asamayi gecenler bir sonrakini bekleyerek kendilerini hazirliyorlar ve aslinda buyuk kayiplarin onlari bekledigini unutuveriyorlar. Iki dakika sonra yeni bir gune merhaba diyecek olan ben ise, yeni ucumu yerlestirdigim kalemim ile bu onuc sayfalik yazimi noktaliyorum ve kaybediyorum kendimi yine her gece yaptigim gibi sende, bizde bu gizem' li hayatimda...

(ethem)
11 nisan 2007
23:59

Gizem'li bir yıl

Sun, 08 Apr 2007 21:08:26 GMT

gökyüzünde kaybolmuşçasına gezinen küçücük bir kuyruklu yıldız vardı.

nisan'ın 8'inde tam bir yıl önce kayıp düştü kalbimin tam ortasına.

zaman geçiyor, cebimdeki saat tıkır tıkır işliyor,

ve bu kocaman, çirkin dünyada güzel şeyler de oluyor.

mutluluk ve sevgi mesafe tanımıyor.

(ethem)

Plastik özlemler

Sun, 25 Mar 2007 21:49:19 GMT

Özlediğim şeyler var. Özlediğim şehirler, Özlediğim kokular, Özlediğim tatlar, Özlediğim sesler, Özlediğim görüntüler, ve en çok özlediğim kişiler var. Domino taşlarından devrilen günlerin arkasında peşisıra koşarken soluklanmak istiyorum yıpranmış karolarla döşeli verandaya atılmış plastik ucuz iskemlenin üzerinde.

Küçük bir dünya

Sat, 10 Mar 2007 18:38:26 GMT

Büyük dünyada küçük hayatlar mı yaşıyoruz?

Yoksa küçük dünya da büyük hayatlar mı?

Aslında bu sorunun cevabı hayaller kurma becerisi ve hayattan zevk alabilme isteğine bağlı.

Bugün 10 Mart ve pasta ayının ikinci haftası gelip geçiyor,

pastaların üzerine bir bir mumlar yerleştiriliyor ve üfleniyor.

Hayat devam ediyor, tam bir yıl geçti canım babişkomun (babaaannem) çıktığı yolculuğun üzerinden.

Belki daha dün gibi hatırlamasam da haberi aldığım sabah babamın çaldırdığı telefonumu hatırlıyorum.

Beklenen bir durumdu bu ama yine de düşüyordu insanın içine bir acı.

Bir yandan O'nunla İzmir'imde geçirdiğim tüm yılların birlikteliği ile geride kalan anılar bir yanda hayattan okadar zevk alan ve hayata okadar bağlı birisinin yaşlılığa rağmen çok ciddi bir hastalığı olmayan birisinin neden kendini bıraktığını anlamaya çalışıyordum.

Hiç bir zaman öğrenemeyeceğim sorular bunlar ve bu son kadınımın çıktığı yolculuğu değiştirmeyecekti.

Evet, kullanmayı sevmeyip anlamını çok boş bulduğum ölüm bir tercih idi ve her birey gibi O'nun hakkıydı.

Babişkomun 80'inin üzerindeki hayatı nasıl geçmişti. O büyük ve güçlü kadının çocukluğu, genç kızlığı ve daha sonra adını aldığım dedem ile evliliği, babamlar ile geçen aile hayatı, genç yaşında üç çocuk ve maddi anlamda büyük bir düşüş ile hayatla mücadelesini merak ediyorum.

Tüm bunaltıcı sıcaklığı ve nemi, gürültüsü, turisti ve insan kirliliğine rağmen bir türlü vazgeçemediği Didim tutkusu.

Son senelere kadar bana aldırdığı Milli Piyango biletleri ile büyük ikramiyeyi kazanınca yapacakları.

Ve bölüp pörçük aklıma zaman zaman gelip giden O'nun güçlü karakteri ile ilgili daha bir çok şey...

Acaba O da sorgulamış mıydı kaderini, başına gelen tüm aksilikleri, çocuklarının tüm desteğine rağmen çevresindeki insanlara göre hayatının büyük bir kısmını tek başına yaşayarak geçirmesini, yürümesini zorlaştıran bacaklarındaki ağrıları, çok sevmesine rağmen yemek yeme özgürlüğünü etkileyen diabetini.

Sanmıyorum.

O kendi dünyasında yaşayan bir kraliçe idi bence.

Bayramlar, doğumgünlerini ya da diğer özel günleri beklemezdi içmekten hoşlandığı tek alkollü içki olan bira içmek için. Buzdolabında yarısı içilmiş şişeler dururdu. Et yemesinin limitlendiği dönemlerde mantardan benzer lezzetleri yakalayabiliyordu. Hasret çektiği kızı, oğlu ve torunları ile sürekli gününü geçirdiği odasındaki tahtının karşısındaki duvardaki fotoğraflar ile giderebiliyor yanı başındaki telefon ile tüm dünyasını kontrol altına alarak tüm gereksinimlerini gideriyordu.

Dediğim gibi o kendi küçük dünyasında büyük bir hayat yaşıyor 100 metrekarelik kibrit kutusu evini aşıp geçiyordu.

Bugün 10 Mart, yine mumların pastalar ile kavuşacağı günler kapıda ve tüm kalbim, büyük özlemim ile son kadınımda.

O'ndan hala öğrenebilecek bir şeylerin var olması ve O'nunla paylaşılan anıların benimle yaşaması bile gülümsememe yetiyor yeni gireceğim yaş öncesi.

Gelin küçük dünyalar ile yetinelim, büyük bir dünya için saldırgance etrafımızdaki kişileri kırıp çevremize zarar vermeyelim.

Küçük bir dünya için büyük hayaller kuralım ve gerçekleşmedikleri durumda küçük hayalkırıklıkları yaşayalım.

Küçük dünyalarımızda büyük insanlar olarak büyük bir hayat yaşayalım.

Yenilmekten korkmayıp her defasında daha çok daha iyi yenilelim ve dimdik ayağa kalkarak yolumuza devam edelim.

(ethem)

sağlıklı günler

Thu, 01 Mar 2007 19:05:37 GMT

bugünlerde acil ciddi olmamakla birlikte bıçak altına yatanlar çok canım ailemde. sırası ile canım babacığım varislerinden, çetin abim de burnundan operasyon geçirdi. ikisi de en kısa sürede ayağa kalkarak canavarlıklarına devam edecekler eminim.

mart ayina

Sun, 25 Feb 2007 21:19:42 GMT

pasta ayidir benim icin mart, iki gun ara ile mumlarin uflendigi.
yep yeni bir yil ve birbirini kovalayn gunlerden sonra kapimi calmak uzere olan yilin ucuncu ayidir.
dusuncelerin, sanki hep azalan, kaybedilen bir seylerin oldugu o acitici hislerin, etrafimi saran belirsizlikler, karanlik bulutlar ve korkular ile ortaya ciktigi zamanlardir.
bitmesini hic istemedigim simsicak, yumusacik uykulardan sonra gozlerimi dort acip tum ayrintilarini yakalamak istedigim gunlerdir.
sorgulamadan, parcalar arasinda baglantilar, gereksiz varsayimlar ve paranoyak teoriler kurmadan bu farkindalik ile tum ayrintilari beynimin en uc noktalarina ozenle serpistirme zamanidir.
nefes alip verdikce onlari capcanli tutmak uzere soz verdigim gunlerdir.
yildizlarin yeryuzune indigi geceler mart ayindadir benim icin ve benim usanmadan kenarindan et parcalarini kopardigim isaret parmagimi yeni dogan aya dogru dogrulttugum, dokunarak yolumu cizdigim zamandir.
insanlarin tum cirkinlikleri, kimseye faydasi olmayan harala gurele ile hic anlamadigim bir dil ile birbirlerine ve cevrelerine zarar verdikleri zamanlardir benim icinden siyrilip gitmek istedigim.
etrafimda buyuk bir devinimin yasandigi, dokunamayacak oldugumu bildigim karsima cikan ufak mucizelerin gerceklestigi gunlerdir.
hayata dort elle simsiki sarilmama ve simdiki zamanlarimi gelecege tasiyacak olan umutlarimi tazelememi saglayan bir aydir mart.

yeni hafta, yeni bir ayi tasiyacak bizlere, yeni hafta canim babacigimin bir operasyon gecirecegi bir hafta olacak ve umarim hersey yolunda gidecek.

onun yaninda olamamak biraz acitacak, dakikalar daha yavas akacak ama dualarim her zaman oldugu gibi yine o'nunla olacak.

yeni hafta yuzumde bir gulumseme ile baslayacak.
guzel gecsin yilin o en kisa ayinin son gunleri ve guzel baslasin pasta ayimiz, sevdiklerimiz ruhlari ile de olsa sarip sarmalasin etrafimizda ufak mucizeleri ile dolansinlar.

yıldızlara bakanlar

Wed, 24 Jan 2007 22:41:28 GMT

yıldızlara bakıyorum yatağımdan,

aydınlatmıyor diye sanma,

yorganımın altında gülümsüyorum yeni doğan aya,

biliyorum yirmi dakika sonra yeni bir gün başlayacak,

ve ben geride kalan bu karanlık günün ardından,

yine umut dolacağım ve inanacağım güzel bir günün bizi bekleyeceğini.

(ethem)

Gizem'li yil

Mon, 08 Jan 2007 00:01:19 GMT

yeni bir yıl,

yeni bir ay,

yeni bir hafta,

yeni bir gün başlamış...

cebimdeki gizemli saate bakıyorum,

geç kalmamalıyım...

yürüyorum tek başıma kaldırımlarda gölgem arkamda.

kalın perdelerin arkasına gizli karanlık bir dünya var.

yıldızlar yansıyor yerdeki su birikintilerine ve aydınlatıyor adımlarımı.

gecenin sessizliğini bozuyor lastik pabuçlarımdan çıkan komik sesler.

köşeyi döndüğümde sanki karşıma çıkacak o büyük taş kapı.

sesleneceğim açıl susam açıl!

ve sonunda kavuşacağım özlediklerime...

(ethem)

yolculuk

Tue, 26 Dec 2006 00:15:06 GMT

gündönümü fırtınasının başladığı gün,

yol alacağım kalbimin attığı şehire doğru...

ve en uzun gecelerin sonuncusunda,

olacağım günlerimin uzamasını istediğim şehirde...

(ethem)

saatler, geceler, günler

Mon, 25 Dec 2006 01:57:35 GMT

geçiyor zaman akıp giderek.

ve daha az uyuyorum bu aralar.

sanki daha çabuk gelecek diye...

toparlanacak masamın üzerindekiler.

noel baba çıkacak yola,

istikamet o gizem'li kıta...

(ethem)

daldan dala

Sun, 10 Dec 2006 20:52:26 GMT

dakikalar, kayıp giderken terli avuçlarımdan;

günler sanki geçmek bilmiyor...

bir koşturmaca, bir karmaşa var sanki daima üzerinde kara toprağın;

karıncalar çıkamıyor yuvalarından...

bir yalnızlık şarkısını çalıyor yaşlı roman tramwayda,

filmin sonunda kayıp giden yazıların soluk perdedeki sessizliği kaplıyor içimi...

ve duvarlara sinmiş, yüzlerce kat boyanın bile silemeyeceği bir yalnızlık ve acı var yatak odamda...

bambaşka bir dilde yankılanan sesler var kulaklarımda,

siyah beyaz ama flu görüntüler,

yarım kalan, sessiz ve sensiz bir film var gözlerimde...

(ethem)

nerelerdesin?

Thu, 07 Dec 2006 20:50:51 GMT

gök gibi gürlüyor,

rüzgar gibi esiyorum.

yağmur olup yağıyor,

şimşek olup çakıyorum.

bazen ateş ollup yakıyor,

bazen de deprem olup yıkıyorum.

sevdiğim kadar kızıyorum,

neden mi? hiç bilemiyorum.

sanırım sensizliğin içinde kayboluyorum.

ama artık korkmuyorum,

sadece susuyorum.

ve soruyorum nerelerdesin?

(ethem)

1.Aralık.2006

Havaş

tataaaa

Fri, 24 Nov 2006 00:19:59 GMT

tattaaa. sonunda takvimden yapraklar bir bir koptu, yarinlar bugun oldu. kanatlaniyorum...

yol

Sun, 19 Nov 2006 15:21:41 GMT

yürüyorum gözlerim kapalı ve buluyorum yolumu;

oysa kayboluyorum elimdeki harita ile...

(ethem)

kış

Sun, 05 Nov 2006 16:32:00 GMT

güneş erken yalnız bırakıyor bu aralar bizi,

ay ve yıldızlar ise saklanıyor bulutların arkasına;

geceler sanki daha bir üşütüyor sımsıkı kapalı perdelerin arasından sızarak,

ve yorganın altına gömülmek yetmiyor kabuslardan kaçabilmeyi.

(ethem)

geçip giden

Sun, 29 Oct 2006 20:49:57 GMT

yepyeni bir mevsim öncesi...

kuru yaprakların taş kaldırımlar ile olan sarı tangosu...

sokak aralarından birden bire çıkıp; yüreğimi ürperten deli rüzgarların derin çığlığı...

takvimden kopan yapraklar, ajandamın dolan sayfaları...

ağustos sonu-eylül başı unutulmaz bir türkiye tatili...

ilkler...

kimbilir belki de sonlar...

güzellikler, heyecanlar, umutlar...

çirkinlikler, sıkıntılar, korkular...

ve dolu dolu, doya doya geçip giden günler-geceler...

son bahar beklenilen gibi yumuşacık idi brüksel'de bu sene de.

en güzel mevsim bu bulutların başkenti gri şehirde...

ve bu sene sanki daha az stres ile geçip gitti...

sorunlar daha çok belirsizliklerim ile ilgiliydi.

bir türlü sağlanamayan proje hem maddi hem de akademik olarak kuşkulara itiyordu elimde olmasa da.

eylül son maaşımı aldığım aydı...

ve ekim başı fofo'nun gelişi,

dolu dolu geçen bir beş gün sonrası daha da bunalm olacak iken cathy'nin bağladığı ufak iş ile iki haftalık bir yoğun tempo.

ve bayram tatili ile gelen uzun vadeli güzel gelişmeler...

doktoramı ekonomiye geçirebilecek olduğum kabul mektubu ama hala halledilmesi gereken ayak bağları...

yeni proje ile ocak ayı ile beni bekleyen zorlu ama bir okadar da zevkli yeni mücadeleler..

fransızca ve flamanca kursları...

şöyle dönüp geriye doğru baktığımda,

istanbul-izmir-alaçatı-ve tekrar istanbul şeklinde geçen iki tane gizem'li hafta...

hemen ertesinde çağla ve riccardo'nun varese'deki üçüncü ve son evlilik partileri ve milano gezisi.

fofocuk ile lille-maastricht-ve elbette brüksel'i içeren yoğun gezi programı ve evimde ilk ağırladığım dördüncü ziyareti.

döndüğünde sağlığı ile ilgili korkutucu olmayan güzel haberlerin gelişi.

ve yarım yılı geride bırakan gizem'li hayatım.

ama yine de,

ah o benim bir türlü sona erdiremediğim,

o benim bir türlü geride bırakamadığım,

o benim bir türlü vazgeçemediğim,

o muazzam özlem ve yalnızlık duygusu...

artık dokunamadıklarım,

en başta kadımlarım,

hayatım...

ve şimdi tek tek soru işaretlerinin sönmeye başladığı şu günlerde,

tek tek yakmaktayım vanilya kokan mumlarımı.

geriye alınan o saati tekrar vermek;

sona ermekte olan hışırtılı tangonun beyaz sessizlik ve uzun bir kış uykusu ile yerini sarı ve mavinin tekrar kavuşacağı o sıcak günlere bırakmasını istiyoum.

biliyorum daha çok var ve biliyorum yaşanılacak çok daha güzel günler-geceler var.

umutlarımla,

(ethem)

gizem'li rüyalar

Thu, 12 Oct 2006 07:57:24 GMT

her şey gizeml'i bir rüya gibi;
yeni oldu, yine oldu,
yeniden oldu,
sen oldu,
ben oldu,
biz oldu...

(ethem)

onlar, ben ve biz

Tue, 10 Oct 2006 05:41:18 GMT

canım babacığım, sen var oldukça annem; ben var oldukça siz; daima biz var olacağız... bir elin parmağı kadar gün gelip geçti, üç şehir, üç ülke, belki bir okadar dil... parklar, çiçekler, böcekler; müzeler, tablolar, heykeller; yemekler, fritler biralar; güzel günler... ve ince yağmurlu ılık bir brüksel sabahı, trene son anda atlayıp, pencere kenarından güle güle seslenişi... yağan yağmura karışan ılık gözyaşlarının dudaklarımda bıraktığı tuzlu tad, neden ağladığımı hala doğmayan güneşe rağmen arayış... bir özlem benimkisi, daima varsaydığım geçmiş güzel günlere doğru olan değil; hiç sahip olmadığım, hiç sahip olamadığım, hiç sahip olamayacağım... ve bir mutluluk, daima emin olduğum geçmiş güzel günlerin bana verdiği karşılıksız sevgi; tüm sahip olduğum, tüm sahip olabildiğim, ve daima sahip olacağm... nice güzel günlere, hep birlikte... (ethem)

bu gece

Wed, 20 Sep 2006 23:15:59 GMT

kalemini eline alan çocuk mavi kaplı defterini açarak yazmaya başlar...

iki kutuplu bir dünya burası,
gece ve gündüz,
soğuk ve sıcak,
doğru ve yanlış,
iyi ve kötü,
güzel ve çirkin,
uzayıp giden bir liste...

yaşamlarında mucizeleri göremeyenler var,
karanlığa gömülüp içlerindeki umudun ışığını söndürenler,
korkularına kapılıp tüm güzellikleri yok sayanlar var.

biribirine küçük parmağın boyu kadar yakın olup da yıldızlar gibi milyarlarca ışık yılı uzakta olanlar var,
demir yollarının aşkına fayda etmiyor rayları bağlayan çürük tahta parçaları...

negatif ve pozitif kutupları gibi mıknatısların kavuşamıyor sevgililer bir ömür boyu...

çeyrek asır bu konuda atıp tutmama yetecek kadar bir deneyim bırakmışmıdır bilemem ama işte ben bu saydığım özelliklere sahip bir insandım bir zamanlar.
tek tek mumlar dizilirken doğumgünü pastalarımın üzerine, hayat okul çantamın içine giren kitaplar gibi çok basitti.
herşey istediğim gibi gelişiyordu ve ben bundan mutluydum.
şimdi gökyüzündeki en parlak yıldız olarak gezinen anneciğim aklımı başıma getirdi.

o, bana umut etmeyi,
sabır etmeyi,
mücadele etmeyi,
ve günü yaşamayı öğretti...

hayat güzelikleri gibi zorlukları da beraberinde getiriyor. kontrolün elimde olmadığı bir çok durum karşıma çıkıyor ve galiba duvardaki takvimden yapraklar döküldükçe bunların sayısı giderek artıyor. sorumluluklar beraberinde önlenemez bir sıkıntıyı da beraberinde getiriyor.

gecmişe çok bağlı ve geçmişi yaşamaktan tüm acılarına rağmen zevk alan biriyim.
şehirleri yüksekten gören tepelere çıkmayı severim. bunu özellikle geceleri yaparak karanlığın tüm çirkinlikleri örtmesini bekler, tüm şehri kaplayan evlerden yansıyan ışık hüzmelerinin oluşturduğu örtüyü gözlemlerim. milyonlarca ev milyonlarca insan milyarlarca dert. merak ederim benim gibi acılar yaşayanlar var mı içlerinde diye. bu benim acımı hafifletmez, sadece insanların benzer durumlar ile nasıl başaçıktıklarını ya da sorunlarının içinde kaybolduklarını görmek isterim. onlardan bir şeyler kapmak ve mümkün ise onlara elimi uzatıp yardım etmek isterim. ne yazık ki bu çok mümkün değil, ama fırsatını bulduğumda mutlaka amelie olmaya çalışır, içimdeki pinokyo'luğu konuştururum....

hayatta herşey bir anda oluyor,
anneciğim bir anda hasta olmasına neden olan mikropları kaptı,
cumartesi gecesi sokağımdaki trafik kazası bir anda oldu,
binlerce insanı çok derinden etkileyen deprem bir anda,
aşk da ilk görüşte bir anda oldu,
deniz fenerinin yolunu kaybeden kaptana yol gösterdiği,
meleklerin gökyüzünden dünyanın en güzel şehrine indiği gizem'li bir gecede.
aynı gece bir peri de ölümsüzlüğünü kaybetti...

aşk benim için gerçekleşebilecek en güzel mucize,
benim için tutunabilecek en sağlam dal,
geleceğimi aydınlatan en parlak yıldız,
aşk benim için yine yeniden,
tekrar tekrar,
teker teker yaşayabileceğim dünyamdaki en gizem'li şey.

zorluklar var,
sıkıntılar var,
karanlığın çöktüğünde heryerimi saran bir yanlızlık var,
sessizlik ve sensizlik var,
korkular ve kabuslarım var.
ve keşkeler var...

ama ve iyi ki ama'lar da var,
aynı gökyüzü sarıyor bizleri,
karanlık çöktüğünde aynı yıldızlar ve ay gülümsüyor çatılarımıza,
ve en önemlisi tertemiz iki kalp birbirini duyarak aynı ritmde atabiliyor aradaki kilometrelere rağmen...

hergece otomatik tekrarladığım paragrafa öznesi gizem'li olan bir cümle daha eklendi bu gece. bulutların elverdiği çoğu gece balkondan parmakları ile yıldızları tutup yakalayan kara saçlı çocuk yeniden doğdu bu gece.

(ethem)

eylül

Tue, 12 Sep 2006 09:21:45 GMT

takvimsel hayatların kaçınılmaz sonu rakamlar ve dört işlem.

zamana karşı hiç de adil olmayan bir yarış,

sadece kaybedenlere yer olan karanlık bir savaş,

ve sonsuz yalnızlık...

aylardan dokuzuncusunun günlerden onuncusu da geride kaldı.

kara kalem beyaz badanalı duvara bir çizik daha;

şapkasını önüne koyan ethem ise geride kalan o üç yıla bir göz attı.

bu mevsimi hala sevemedim,

hele istanbul, izmir, alaçatı üçgeninde geçen o iki haftanın gizem'inden;

üstüne milano ve varese'deki düşsel bir haftasonundan sonra...

keşke sadece hüzün sadece sararmış yapraklar gibi kalsa,

keşke hepsi bizi bekleyen uzayacak geceler gibi kararmasa.

yine de karanlıkta parıldayacak gözlerim gökyüzündeki en parlak yıldızdan yansımalar ile.

yine de bulacak yolunu sarhoş adımlarım en puslu gecelerde bilinmeyen ülkelerde.

yine de hayaller kuracak penceresinden kayan yıldızları gözleyen kara saçlı çocuk.

her şeyden önemlisi yine de farkında olacak etrafındaki ufak mucizelerin ve gülümseyecek o hiç bir şeyin farkında olmadan soluk hayatlar yaşayanların acınacak yaşamlarına.

(ethem)

uçmak

Tue, 15 Aug 2006 22:30:35 GMT

uçmasını bilmez kediler. bu yüzden, düşkündürler kafeslere. aslında ne içinde, ne de dışında olmak isterler kafesin... uçmayı öğrenmeye karar verdim bu gece ben. her şey çok daha güzel olacak kanatlanınca biliyorum...

parmak sayimi

Mon, 14 Aug 2006 06:49:45 GMT

evet, artık bir elin parmakları yetiyor sayabilmek için geri. hayat sanki daha basit ve daha güzel... (ethem)

geri sayim

Mon, 07 Aug 2006 00:51:35 GMT

12 gece kalmış,

yazı ile on-iki;

silsem on'u kalsa iki,

kavuşsam o'na...

zor geçiyor zaman,

ağır gibi dakikalar donup kalıyor,

kol saatim üşüyor...

hızlı geçiyor zaman,

su gibi dakikalar kayıp gidiyor,

takvimden yapraklar düşüyor...

excel ile word arası bir aşk gibi,

bitmek bilmeyen rapor,

yetiştirmem gereken diğer işler...

öte yandan ağustos'un 18ine kalan sayılı geceler...

(ethem)

kilometrelerce uzakta olan birini sevmek

Mon, 07 Aug 2006 00:45:33 GMT

kasim ayinda yazmim bunu bir kenara daha sonra da sozluge...

demek ki daha ozamandan sonuna kadar acmisim kalbimi

gercek, saf ve masum bir sevgi ise ne aradaki yuzlerce kilometrenin ne de saat farklarinin bir onemi kalmaz. bir yildiz kaydiginda tutulan dilekler ayni ise onemi yoktur gokyuzune cevrilen gozlerin bulundugu yerlerin.

sozluk

tontiş teyzem

Fri, 21 Jul 2006 14:52:20 GMT

tontoş teyzem,
sen de kanatlandın...
geriye senin göndermiş olduğun telgraflar,
yapmış olduğun puf böreklerinin tadı kaldı...

(ethem)

Paul

Sun, 02 Jul 2006 19:16:00 GMT

tam bir yil geçmiş üzerinden...
o marleen'in şikayet ettiği birbirinden değerli kitapların salonda bir camekanın içinde diz dizi.
ve senin büyükçe bir çerçeve içindeki fotoğrafın karşı köşede...

(ethem)

kediler ve buzlu kahve

Sun, 18 Jun 2006 23:32:43 GMT

sadece yanan mum aydınlatmıyor bana gülümseyen kedilerimi,
gökyüzündeki yıldızlar ve dolunay aydınlatmıyor gecelerimi,
ihtiyacım yok belki de yatağımın karşısındaki yeşil ışıklara,
sen varsın çünkü ve hayatımdasın,
mumun aydınlattığı kedilerin arkasındaki kartta, önündeki çiçekli böcekli çerçeveli fotoğrafta,
hayatımdasın benim tıpkı masamın üzerindeki buzlu çikolatalı kahve gibi.
yaşamak istediğimsin,
şöminenin üzerine asacağımız o kadar çok fotoğraf olacak ki inan seçmekte zorlanacağız...
hazır mısın?

(ethem)

yaz temizligi

Sun, 18 Jun 2006 08:47:33 GMT

evim degişiyor,

daha kedileşiyor bugünlerde,

adına yaz temizliği diyelim isterseniz,

ama evimin daha gizem'li olmasını istiyorum ben...

(ethem)

seninle

Mon, 05 Jun 2006 22:33:01 GMT

içinde sen olan rüyalar görebilmek,

karanlık gecelerimi aydınlatıyor...

(ethem)

onlar

Sun, 04 Jun 2006 15:48:43 GMT

onlar birbirlerine çok yakıştılar,

aynadan yansıyan geleceklerine baktılar...

özlüyorum;

hem de çok...

(ethem)

6

Mon, 29 May 2006 09:31:59 GMT

hayatimda ilk defa bukadar mutluyum,

ilk defa bukadar yakin bu kadar gercegim,

cok sicagim, yumusacigim,

deliydim belki daima ama ilk defa bukadar heyecanliyim,

hersey o kadar cok guzel gidiyor ki hayran olmamak elde degil,

ve hersey daha da guzel gidecek ki...

seni seviyorum

ps: oyun bitti sandin degl mi, simdi yatagina don ve mavi yastigin icine bir bak bakalim :)

mcx

her şey

Mon, 15 May 2006 00:37:22 GMT

Her şey çok mu gerçek?
Her şey çok mu soğuk?
Her şey çok mu çıplak?
Her şey çok mu ağır?
Her şey çok mu sıkıcı?
Her şey çok mu korkutucu?
Her şey çok mu karanlık?
Her şey çok mu sahte?
Her şey çok mu karmaşık?
Her şey çok mu yanlış?
Her şey çok mu yalnız?
Her şey çok mu sessiz?

Verecek bir cevabım yok ne yazık ki bu gizem'li sorulara benim;
Her şey seninle ve daima seninle var olacak...

(ethem)

unutamamak

Sun, 14 May 2006 11:19:59 GMT

derler ki;

bir insanı farketmek için bir dakika lazımmış,
o'nun hakkında fikir üretebilmek için bir saat,
o'ndan hoşlanabilmek için bir gün,
o'nu sevebilmek için bir hafta,
... ama unutabilmek için bir ömür yetmezmiş...

yine sensiz ama seninle geçen koca bir kıştan sonra, şimdi yine bahar geliyor

o çok sevdiğin yağmurlar ile birlikte ağaçlar tekrar çiçek açıyor

hayat her şeye rağmen devam ediyor...

bugun anneler günü ve hepbirlikteyiz yine...

seni düşünüyorum anne,denizler, sonbahar ve yazı çağrıştıran akşamlardan kalanlar ile...

(ethem)

yüzümde asılı kalan bir gülücük...

Wed, 10 May 2006 00:08:33 GMT

göz kapaklarım düşüyor, yorgunlar.
parmaklarım geziniyor ve doğru kelimeleri arıyor.
gecenin ikisinde trt'int te "yıllar önce" duyduğum aslında pek bir özelliği olmasa da vurup geçiren "yıllar sonra" çalıyor. ironik bir durum.
tıpkı bu bir aydan uzun bir süredir hayatıma giren en güzel sürpriz gibi...
tıpkı bu gün karşılaştığım en güzel paketler gibi...

yıldızlar şehir siyahların içinde uyurken iniyor yeryüzüne,
ve 8 nisan 2006'da olduğu gibi çeşitli mucizelere neden olabiliyor...

günler geçtiği halde bazen neden saatler, hatta 14 duraktan oluşan tram yolculukları sanki yıllar gibi uzun geliyor, bilemiyorum.
dilime takılan ve sevdigim this strange feeling.
ama bu kucağımızdaki güzelliğin ve geleceğin farkında olup büyük bir güvenle kendimi bırakmak istiyorum sırt üstü beni tam yere düşmek üzereyken tutup saracak kollara.

bağlanmak istiyorum o ilk andan itibaren giderek bağlandığım gizem'li kıza.
komik ve saçma belki de ama hiç kimsenin bilmediği bir dilde haykırmak istiyorum o'nu ne kadar çok sevdiğimi.

öte yandan burada bu düşüncelerimi, bu güzel sözleri herşeyi kesip bırakmak istiyorum. yarım kalmasını istiyorum son parçasını yerleştirmek üzere olduğum devasa puzzle'ın.
hiç bitmemesini istiyorum bu yaşanılanların ve öyle de inaniyorum,
bir dili dışarda yaramaz tombul bir çocuk gibi devirmek istiyorum puzzle'ın yeraldığı ahşap yemek masasını çünkü farkındayım o ufak puzzle parçalarının büyüsünün.

evet herşeyi kesip bırakmak istiyorum ve kendim için, daha çok o'nun için saklamak istiyorum o'na karşı, bu güzel birliktiliğe karşı olan karşılıklı hislerimi.

ve gözlerin karşılaşıp, ellerin ve dudakların mıknatıslaşacağı anda devam etmek istiyorum.

kanatsız bir melek olarak kalmak istemiyorum,
sadece kanatlanmak ve yükselmek istiyorum o'nunla birlikte ve ne yükselmekten ne de düşmekten korkuyorum.

(ethem)

my story

Wed, 03 May 2006 22:10:40 GMT

ve karanlık çöküyor,
gece tüm çirkinlikleri örtüyor.
zaman kayıp gidiyor,
perdelerin arkasında hayatlar devam ediyor...

biliyorum herkesin bir hikayesi var,
her bir çatının altında sürüp giden...

işte hiç de ilgi çekmeyecek bir hikaye benimki de,
ak uçlu kurşun kalemlerle yazdığım,
içinde bir tek onun için atan kalbimden başka hiç bir şey olmayan...

(ethem)

mutluluk şiiri

Sat, 29 Apr 2006 22:30:16 GMT

hep öyle neşeli sürse keşke gecelerin,

hep öyle gülümseyişle kıpırdasa keşke dudakların,

hep öyle heyecanla ışıldasa keşke gözlerin,

hep öyle mutlu kalsam keşke seninle...

(ethem)

bugünlerde

Sun, 23 Apr 2006 22:46:04 GMT

uyku öncesi bir masal gibi herşey,
daha önce hiç duymadığım bir dilde söylenen bir şarkı gibi herşey,
yırtık sinema perdesine kazınan güzellikte bir film gibi herşey,
hemşirenin sımsıkı sarıldığı yeni doğan bebişin ilk nefesi gibi herşey...

bir süredir cömert güneş ve perdelerim sansürsüz;
artık yeşil parıldıyor yıldızlar yatak odamın soluk gökyüzünde;
çok konuşuyorum bugünlerde ve sesim kısılmıyor eskisi gibi;
ve daha çok dinlemek istiyorum bugünlerde o çilek gibi kokan sıcak sesi...

sargı bezinden mumya sol baş parmağıma rağmen yine kayarak ineceğim üçüncü kattan merdivenlerden aşağı;
belki büyüyünce öğreneceğim nasıl adam gibi olunacağını...

artık benim de bir butonum var masamın altında saklı,
basıldığında dünyanın en güzel şehri ile ışık hızında bir köprü kuran...

yüzümde bir gülümseme ile giriyorum ortasına doğru yeni ayın doğacak olduğu son haftasına nisan'ın.

(ethem)

gözler

Wed, 19 Apr 2006 07:03:49 GMT

buraya yazıyorum diğer yazdığım yerler gibi; eskisi kadar sık olmasa da.
buraya yazmaya devam edeceğim; başta kendim ile paylaşacaklarım var oldukça.
buraya yazdıklarımı okuyan gizemli gözlerden hayatıma bakabilsem nasıl olurdu acaba¿

(ethem)

uyku, yeni bir hafta ve yeni bir başlangıç öncesi

Sun, 16 Apr 2006 23:38:05 GMT

balkonu olmayan evinin penceresinden gökyüzüne çevirdiği başı ile "eminim kayıp gidiyor bir yıldız daha şu an beni, bana gülümseyen ay ve parıldayan simsiyah gökyüzünden acımasızca ayıran gri bulutların arkasında" diyor çocuk.

peki sadece bulutlarin izin verdiği gözler mi tutabiliyor dileklerini, yaşam bu konuda da mı cömert değil bana?
oysa yakınıp ağlamayacak kadar çok akıllandı bu calimero...

tutunabiliyor artık gözleri kapalı bile kayıp giden yıldızların kuyruğuna ve yol alıyor ışık hızı ile o tek dileğinine doğru.
göz kapakları kapanmak üzere iken zifiri karanlık odasında terliğini bulabiliyor çıplak ayak parmak uçlarının yardımı ile.
kibrit kutusundan büyükçe, kedi yuvasından bozma evinin salonundan yolunu buluyor ayağını sehpaya vurup tökezlemeden, arkadaki yatak odasına doğru .
evanthia reboutsika dönüyor discman'de ve ufak hoparlörleri ege'yi taşıyor bu gri başkente.

yatağına girer girmez yastığının altında özenle sanki bayram sabahını beklercesine sakladığı karton kutunun içindekileri düşleyerek kapanacak gözleri az sonra bu deli oğlanın.
sadece yanıp sönen, küt küt çarpan bir kalp o'nu ayakta tutan süper güç dışardaki bitmek tükenmek bilmeyen karanlık ve kanlı savaşa karşı.
ve o tüm çirkinliklere rağmen gülümseyebiliyor kayan yıldızın arkasından rotasını kırdığı o gizem'li kıtaya doğru yelken açarken...

(ethem)

iyi ki doğmuşum ben...

Wed, 15 Mar 2006 10:50:57 GMT

eşşek kadar oldum yine ben...

yapacaklarım

Sun, 12 Mar 2006 21:27:52 GMT

daha üç gece daha var dolunaya ama elimde değil büyülenerek çeviriyorum gözlerimi aya ve yıldızlara.

artık daha geç batıyor güneş seviniyorum daha az içimin üşüyeceği için,

ama kısalan gecelerde daha az gülümseyecek ay bana biliyorum ve ben özleyeceğim seni.

takvime çizikler atmaya devam edeceğim günlük ayrıntılar denizinde mücadele ederken.

tek başıma kaldığım anlarda soracağım neyin gerçek olup olmadığını ve şaşıracağım,

gülme ile sinir arası krizlere tutulurken anlayacağım herşeyin yalan olduğunu.

önüme kapakları toz tutmuş siyah beyaz fotoğraf albümlerini dökeceğim,

gözlerimi kapatmak üzere iken tavana geçen yirmi beş yıl içinde paylaştıklarımızı yansıtacağım,

güzel anıları hatırlayacak, o seksen dört yılın bensiz kalan kısmını hayal etmeye çalışacağım...

son kadınım

Fri, 10 Mar 2006 07:52:21 GMT

Mart'ın ikinci cuması, yine gri ve soğuk sıradan bir Brüksel sabahı. Yatağımın içinde dönüp dururken içerde masanın üzerindeki çalan cep telefonum. Arayan canım babacığım, melodiden anlıyorum. Israrla çalan üzerinde bir kulağı sarkık tavşancığın resmi bulunan telefonu elime alıp gülümseyerek cevaplıyorum...

Mart'ın ikinci cuıması, ayın onuncu günü son kadınımın çıktığı yolculuğu bana duyuruyordu...

Çoğu dünyenın en güzel şehrinde, çocuklarının yanıbaşında uzun ve eksiksiz bir bakım sürecinden sonra, benim bir daha görüp sarılamadığım sadece geçen haftasonu sesimi dinletebildiğim süper babannem gidiyor mu şimdi?

Aralık ayı başında yanaklarından öpüp öpüp durduğum beni güldüren o hayran olduğum büyük kadın şimdi yok mu yani?

Bin-üç'te başlayan ve halen devam eden bu macera sırasında özlem ile dolup evime kavuştuğumda yapacağım Pekin apartmanı on-altı numaralı daire ziyaretleri artık bir daha hiç gerçekleş meyecek mi?

Kocaman yuvarlak yassı köfte siparişlerim, puf börekleri, yaprak sarmalar; geldiğimde bana yapılan o tüm şamatalar peki?

İnanmıyorum dostlar, ben inamıyorum bu olup bitenlere, lütfen beni anlayın...

Son baharı pastel sarısına rağmen sevemiyordum Eylül ayının getirip götürdükleri nedeni ile, şimdi o kalbimi küt küt attırıp doğaya renk getiren ilkbaharı mı sevmeyeceğim, hele bu pasta ayını mı?

Güldürmeyin beni lütfen, geçin bunları...

Hayır, kabul ediyorum ben tüm olanları ve asla isyan etmiyorum ama sadece inanmıyorum diyorum size. Ölümü fiziksel olarak sınırlandırmıyorum ve sadece bu deli dolu beynimde yer vermiyorum hiç bir şekilde...

Uzun süredir yazmadığım delinin günlüğünde anlatacağım son kadınımı bu günlerde.
Ama hayır, pasta ayı daima olduğu gibi gülümsemelerim ile geçecek. on-üçü ve on-beşi herzaman olduğu gibi muzlu ve fındıklı pastalar ile sürüp gidecek...

yeni ay ve kar

Tue, 28 Feb 2006 21:29:22 GMT

oysa yeni ay gülümsüyor şu an,

karı lapa lapa yağdıran bulutların arkasında...

(ethem)

uzun zaman

Sun, 19 Feb 2006 21:14:54 GMT

takvimdeki rakamlara gore uzun zaman gecmiş yazmayalı,
çift haneli olmuş sayılar ve onlar basamağı almış başını gitmiş...

oysa ne duvardaki takvimin yaprağındaki,
ne de kolumuzdaki pahalı saatlerin üzerindeki rakamlara göre yaşamamalıyız hayatı...

daha çok geniş zamanlı cümleler kurmalı,
-miş'li geçmiş zamandan özenle uzak durmalıyız...

devrik olsa da kurduğum bu cümleler,
en gizli öznesinde bile var olduğumun farkındayım...

burnum tıkalı bugünlerde,
arada bir yoklayan çirkin bir başağrısı var,
yirmiliklerim yetmezmiş gibi bir de arka köpek dişimden bir parça kırıldı,
yaptığım hatalar var ve kolay söküp atılamayan bir suçluluk duygusu yüzümde,
ve bir yorgunluk tutunmaya çalıştığım şu düzende...

ama daima içimde yanıp tutuşan o alev,
o deli çocuğun küt küt atan kalbi,
ve hiç bir zaman sönmeyecek olan umut...

resimsiz gireceğim bu yazımı,
çünkü aklımdan geçenler hormonsuz olarak bunlar,
duvarımdaki takvimim bin-altı şubat'ının on-dokuzunu,
kolumdaki saatimin de on-buçuğu gösterdiği şu an...

(ethem)